Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

70 προσφυγόπουλα στη Φιλιππιάδα περιμένουν μάταια επί 4 μήνες να πάνε σχολείο

- Μία μέρα μόνο πέρασαν το κατώφλι του σχολείου και μετά τους έκλεισαν την πόρτα...
- Ρωτάνε καθημερινά "tomorrow school?". Αδυνατώντας να τους απαντήσω ειλικρινά για το πότε θα μπορέσουν να ξαναέρθουν στο σχολείο, νοιώθω μια ξεφτίλα, που στη ζωή μου δεν έχω ξανανιώσει, απέναντι σε μικρά παιδιά, που απλά θέλουν να έρθουν στο σχολείο....


Εβδομήντα προσφυγόπουλα στο κέντρο φιλοξενίας στη Φιλιππιάδα περιμένουν καθημερινά απάντηση στο ερώτημά τους: «αύριο (θα πάμε) σχολείο;».
Μία μέρα μόνο πέρασαν το κατώφλι του σχολείου και οι αντιδράσεις από το 2ο Δημοτικό τους έκλεισαν την πόρτα. Μια πόρτα που παραμένει κλειστή, παρά τις διαβεβαιώσεις που δόθηκαν για την υγεία των ταλαιπωρημένων παιδιών, ενώ 12 εκπαιδευτικοί που προσελήφθησαν για να τούς προσφέρουν γνώση από τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, παραμένουν άπραγοι.
«Συχνά ακούγεται από επίσημα χείλη, ότι τα παιδιά όλου του κόσμου, έχουν δικαίωμα για ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση. Ίσως η Φιλιππιάδα δεν λογίζεται ως μέρος αυτού του κόσμου» επισημαίνει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο συντονιστής εκπαίδευσης προσφύγων του κέντρου της Φιλιππιάδας, Ηλίας Μαυροματίδης, ο οποίος καθημερινά βρίσκεται με τα προσφυγόπουλα στο Κέντρο Φιλοξενίας.

Μάλιστα, ο κ. Μαυροματίδης στηλιτεύει την υπόθεση με γραπτό κείμενό του:
«Στη Φιλιππιάδα υπάρχουν πάνω από 70 παιδιά σχολικής ηλικίας τα οποία δεν γίνονται δεκτά, στα εν λειτουργία σχολεία, επειδή κάποιοι γονείς δεν τα θέλουν. Η κατάσταση με τα ανεκπαίδευτα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστών είναι τραγική, καθώς υπολείπονται σε βασικές γνώσεις και κοινωνικές δεξιότητες, αφού έχουν μείνει εκτός σχολικής εκπαίδευσης, λόγω του πολέμου και των κακουχιών που πέρασαν.
Τα παιδιά πήγαν στο ελληνικό σχολείο μόλις για μία ημέρα. Τα τμήματα που υποδέχονται τα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστών παραμένουν κλειστά από τις 22 Νοεμβρίου 2016, χωρίς κανέναν λόγο που να δικαιολογεί τέτοιον πολύμηνο αποκλεισμό. Οι 12 εκπαιδευτικοί, οι οποίοι έχουν προσληφθεί για την εκπαίδευση αυτών των παιδιών, παραμένουν άπραγοι, εδώ και μήνες, χωρίς κανείς να τους εξηγεί το λόγο που δεν τους αφήνουν να διδάξουν.

Οι ξενοφοβικοί πανηγυρίζουν χαιρέκακα το ότι δεν άφησαν τα προσφυγόπουλα να έρθουν στο σχολείο. Οι τοπικοί άρχοντες της Φιλιππιάδας ελκύονται από τις ψήφους των συμπολιτών τους. Οι πρόσφυγες βλέπετε δεν έχουν δικαίωμα ψήφου...

Ένας τοπογράφος δήμαρχος δίνει συμβουλές στο ΥΠΠΕΘ, προτρέποντας σε γκετοποίηση των παιδιών σε σχολεία μόνο για ξένους.

Αύριο ξεκινάει η 121ή ημέρα χωρίς σχολείο για τα προσφυγόπουλα της Φιλιππιάδας, τα οποία ρωτάνε καθημερινά "tomorrow school?" από το φθινόπωρο ακόμα. Αδυνατώντας να τους απαντήσω ειλικρινά για το πότε θα μπορέσουν να ξαναέρθουν στο σχολείο, νοιώθω μια ξεφτίλα, που στη ζωή μου δεν έχω ξανανιώσει, απέναντι σε μικρά παιδιά που απλά θέλουν να έρθουν στο σχολείο.

Η εκπαίδευση των παιδιών δεν αποτελεί θέμα καλής διάθεσης. Είναι υποχρέωση. Κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν κατάλαβε. Ο παράνομος αποκλεισμός των παιδιών των προσφύγων από τα σχολεία της Φιλιππιάδας δεν θα τελειώσει, αν δεν αναλάβουμε όλοι τις ηθικές ευθύνες που μας αναλογούν ως πολίτες. Υπενθυμίζω, πως μένουν μόλις 10 εβδομάδες μαθήματος μέχρι το τέλος της χρονιάς. Μια χαμένη χρονιά, για εκπαιδευτικούς και πρόσφυγες. Ας δείξουμε ότι έχουμε αρχές που μπαίνουν πάνω από τοπικά μικροπολιτικά οφέλη, έστω και στο παρά πέντε».

τηλεβοας

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Τρεις μύθοι για την 25η Μαρτίου , την Αγία Λαύρα και τον ρόλο του Παλαιών Πατρών Γερμανού

Στην υπηρεσία του ευνουχισμού της εξέγερσης του 1821 και της διαστρέβλωσης του αληθινού  περιεχόμενού της

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Στην αστική ιστοριογραφία η 25η Μαρτίου, ημέρα που η ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, έχει καταγραφεί ως ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης του 1821. Σύμφωνα με της άποψη της επίσημης «ιστορίας» η έναρξη της εξέγερσης σηματοδοτήθηκε από «την ύψωση της σημαίας της Επανάστασης» στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Πρόκειται για ένα ακόμη ιστορικό ψέμα της επίσημης κρατικής ιστοριογραφίας αφού όλοι ακόμη και οι «κρατικοί» ιστορικοί δέχονται ότι η Επανάσταση άρχισε νωρίτερα.

Η κυρίαρχη τάξη μετά την Επανάσταση όρισε, αυθαίρετα, αυτή τη σύνδεση της έναρξης της εξέγερσης με μια από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές γιορτές με ισχυρό συμβολισμό για τους πιστούς («Ο αρχάγγελος Γαβριήλ ευηγγελίσθη εις την Παρθένον Μαρίαν την εκ Πνεύματος Αγίου υπ’ αυτής σύλληψιν και γέννησιν του Κυρίου») θέλοντας έτσι να επιβάλει το ιδεολόγημα της καθοριστικής συμμετοχής της εκκλησιαστικής ηγεσίας στον Αγώνα γιατί χρειάζονταν την ορθόδοξη Εκκλησία σαν ένα βασικό στήριγμα στο δικό της εποικοδόμημα και τη δημιουργία μιας υποταγμένης σ’ αυτήν συνείδησης των λαϊκών μαζών. Μια επέτειος χρήσιμη στην κυρίαρχη τάξη και σε θεσμούς του εποικοδομήματος της όπως είναι η επίσημη εκπαίδευση, η Εκκλησία και ο Στρατός που χρειάζονται μια γιορτή «καθαρή» από τις ιδέες της αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης. Μια επέτειος που θα διαφυλάσσει τα «ιερά και τα όσια» της εξουσίας της από τις «ανίερες» εθνικοαπελευθερωτικές αλλά και κοινωνικές ιδέες των εξεγερμένων. Γι αυτό και επιστρατεύθηκε ένας ακόμη μύθος και η σύνδεσή του με έναν άλλο μύθο, αυτόν του Ευαγγελισμού, όπως έχει αποδείξει και η ιστορική έρευνα των χρόνων που τοποθετείται η εμφάνιση του Χριστού στη Γη.
Το διάταγμα των Βαυαρών

Στις 15 Μαρτίου 1838, δέκα επτά χρόνια μετά την κήρυξη της Επανάστασης, με Διάταγμα του «ελέω Θεού Βασιλέως της Ελλάδος» Όθωνα ορίζεται η 25η Μαρτίου ως ημέρα εθνικής γιορτής.

ΟΘΩΝ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25 Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Ελληνα διά την εν εαυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος διά την κατ’ αυτήν την ημέραν έναρξιν του υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνος του ελληνικού έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέρα ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ».

Εν Αθήναις την 15 Μαρτίου 1838.

ΟΘΩΝ

Ο επί των εκκλησιαστικών κτλ. Γραμματεύς της Επικρατείας

Γ. ΓΛΑΡΑΚΗΣ

Έτσι με ένα απλό Διάταγμα ενός ξένου προς την Ελλάδα και τον επαναστατημένο λαό της και (ιατρικά αποδεδειγμένου) παρανοϊκού βασιλιά ορίστηκε αυθαίρετα μια εκκλησιαστική επέτειος ως ημέρα της εξέγερσης των Ελλήνων.

Μέχρι τότε ως εθνική γιορτή είχε καθιερωθεί να γιορτάζεται η Πρωτοχρονιά, σε ανάμνηση της πρώτης Ιανουαρίου 1822 που η πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου διακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας και ψήφισε το πρώτο Σύνταγμα.

Έτσι η εθνική γιορτή ταυτιζόμενη με τον Ευαγγελισμό έχανε τον πολιτικό, κοινωνικό και επαναστατικό της χαρακτήρα.
Ο Υψηλάντης , ο Παπαφλέσσας και ο Καρατζάς

Το βαυαρικό Διάταγμα με μια μονοκοντυλιά έσβηνε την ίδια την ιστορία που γνώριζαν και γνωρίζουν όλοι, δεσποτάδες, πρωθυπουργοί, βασιλείς, πρόεδροι Δημοκρατίας, όλοι όσοι κυβέρνησαν αυτό τον τόπο και παρ’ όλα αυτά για να «θωρακίσουν» τους μύθους τους και την εξουσία τους τιμούν μια «μαϊμού-επέτειο».

Η Επανάσταση δεν ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου αλλά νωρίτερα.


Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης επικεφαλής επαναστατών το Φεβρουάριο του 1821 στη Βεσσαραβία

Στις 22 Φεβρουαρίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης από το Κισνόβ της Βεσσαραβίας μαζί με τα αδέρφια του Γεώργιο και Νικόλαο, τον Γ. Καντακουζηνό, τον Πολωνό αξιωματικό Γαρνόφσκι και μερικούς άλλους αγωνιστές πέρασε τον Προύθο, μπήκε στο Γαλάτσι και άναψε την επαναστατική φωτιά στις παραδουνάβιες ηγεμονίες με την πρώτη προκήρυξη του προς το λαό της Μολδαβίας: « Κάτοικοι της αυτής επαρχίας Μολδαβίας, σας γνωστοποιώ, ότι θεία συνάρσει άπασα η Γραικία ύψωσεν από σήμερον τας σημαίας από όλα τα μέρη του ζυγού της τυραννίας, ζητούσα την ελευθερίαν της. Εγώ με όλους τους συμπατριώτας μου πηγαίνω εκεί όπου με καλούσιν οι σάλπιγγες του έθνους και της πατρίδος μου…».

Λίγες μέρες μετά ο Υψηλάντης εισέπραξε τον αφορισμό του από το Πατριαρχείο που όχι μόνο διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες των υπόδουλων χριστιανών αλλά και με ξεχωριστή εγκύκλιο του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ ενημερώθηκαν οι δεσποτάδες ότι το κίνημα του Υψηλάντη είναι ολέθριο και αντιχριστιανικό και γι’ αυτό όσοι είναι μυημένοι στην Φιλική Εταιρία είναι αφορισμένοι.

Στην Πελοπόννησο την φλόγα της Επανάστασης μετέφερε ο Παπαφλέσσας σταλμένος από τις κορυφές της Φιλικής Εταιρίας. Ξεπερνώντας δισταγμούς, τρικλοποδιές και την ανοιχτή έχθρα των περισσοτέρων δεσποτάδων και κοτζαμπάσηδων ο φλογερός ρασοφόρος εξεβίασε ουσιαστικά την κήρυξη του ένοπλου αγώνα.



Ο Παπαφλέσσας

Στις 15 Μαρτίου με δική του εντολή ο φίλος του Ν. Σουλιώτης μαζί με τον Ανδρέα Πετμεζά έστησαν καρτέρι στο δρόμο Καλαβρύτων – Τρίπολης και σκότωσαν δύο Τούρκους σπαχήδες κοντά στο Λιβάρτσι.

Όπως γράφει ο Γιάνης Κορδάτος («Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ.Χ, σ. 184) «επίσης, την ίδια ή την άλλη μέρα σκοτώθηκαν και μερικοί γυφτοχαρατζήδες κοντά στο Αγρίδι καθώς και τρεις τάταροι (ταχυδρόμοι). Έτσι το ντουφεκίδι άρχισε και τούρκικο αίμα χύθηκε».

Στην Πάτρα ένας απλός τσαγκάρης, μυημένος στην Φιλική Εταιρία, ο Παναγιώτης Καρατζάς ξεκίνησε την εξέγερση στις 21 Μαρτίου και την επόμενη μέρα οι επαναστάτες έγιναν κύριοι της πόλης.

H Καλαμάτα απελευθερώθηκε πριν από τις 25 Μαρτίου. Η δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης από τους επαναστάτες τελέστηκε στις 23 Μαρτίου. Και το αστείο είναι πως το κράτος που επισήμως θεωρεί πως η Επανάσταση ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου τιμάει ακόμη και σήμερα με τελετές και παράτες την απελευθέρωση της Καλαμάτας δυο μέρες πριν.

Ιστορικά κουλουβάχατα από αυτούς που φτιάχνουν την ιστορία κατά πως τους βολεύει…

Είναι λοιπόν μεγάλο ιστορικό ψέμα ότι η Επανάσταση ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου από το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας με την ύψωση του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος όπως θα δούμε παρακάτω δεν βρίσκονταν στο μοναστήρι εκείνη τη μέρα.
O μύθος της Αγίας Λαύρας

Αυτά ως προς τον μύθο της 25ης Μαρτίου και των ορισμό της ως ημέρα έναρξης της Επανάστασης. Πάμε τώρα σε ένα άλλο μύθο. Αυτόν της Αγίας Λαύρας ως τόπου όπου κηρύχθηκε η Επανάσταση.

Και αυτός ο μύθος χτίστηκε μετά την Επανάσταση, γύρω στο 1840, διαδόθηκε πλατιά μετά το 1854 και εξυπηρετούσε τον ίδιο σκοπό που εξυπηρέτησε και εξακολουθεί να εξυπηρετεί ο μύθος της 25 Μαρτίου. Ο μύθος της 25ης Μαρτίου έπρεπε να συμπληρωθεί και με ένα άλλο μύθο. Και αυτό έγινε . Πάνω στον πρώτο μύθο δομήθηκε ο δεύτερος. Και όπως ένας άλλος μύθος αυτός του Κρυφού Σχολείου βρήκε την έκφρασή του στη ζωγραφική με τον πίνακα του Ν. Γύζη έτσι και ο μύθος της Αγίας Λαύρας βοηθήθηκε από τον πασίγνωστο πίνακα του Θ. Βρυζάκη «Ύψωσις της σημαίας της Επανάστασεως εις την Αγίαν Λαύραν» που φιλοτεχνήθηκε το 1851 και είναι κρεμασμένος σε όλα τα σχολεία για να εμπεδώσουν το ψέμα τα άτυχα ελληνόπουλα.



Ο πίνακα του Θ. Βρυζάκη «Ύψωσις της σημαίας της Επανάστασεως εις την Αγίαν Λαύραν» (1851)

Ο μύθος της Αγίας Λαύρας στηρίχτηκε σε ένα περιστατικό. Το πέρασμα δηλαδή από το μοναστήρι του δεσπότη της Πάτρας Παλαιών Πατρών Γερμανού, του επισκόπου Κερνίτσης Προκοπίου και προεστών της Πάτρας, της Βοστίτσας (η μεσαιωνική ονομασία του Αιγίου) και των Καλαβρύτων τις πρώτες μέρες του Μαρτίου 1821. Λίγο πριν ο καϊμακάμης της Τρίπολης που αντικαθιστούσε τον Χουρσίτ Πασά που είχε φύγει για τα Γιάννενα για να χτυπήσει τον Αλή Πασά, διέταξε να παρουσιαστούν μπροστά του όλοι οι προύχοντες και οι δεσποτάδες του Μοριά, μετά από προδοσία του Σωτήρη Κούγια , ενός προύχοντα της Τρίπολης ο οποίος του είχε αποκαλύψει τα σχέδια των Ελλήνων για εξέγερση. Κάμποσοι πήγαν στην Τρίπολη για να το πληρώσουν αργότερα με τη ζωή τους όταν άναψε για τα καλά το ντουφέκι.

Κυριακή 26/3 συνάντηση ΣΩΒΑ Αρτας

Συνάντηση μελών καΙ φίλων του ΣΩΒΑ . Αρτας την Κυριακή 26 Μαρτίου στον Ορφέα , κατά τις αθλητικές εκδηλώσεις κατά του ρατσισμού και φασισμού.
Στη συνάντηση θα συζητηθεί η οργάνωση εκδηλώσεων για την 1η Μαΐου και τη στήριξη συντρόφου που χρειάζεται οικονομική βοήθεια μετα απο σοβαρο ιατρικό προβλημα(πρόσθετο μέλος).  

1821: Ποιοι «όλοι μαζί», βρε ζαγάρια;



«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…»

(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;

Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.

Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.

Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…

***

Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:

«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,

για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν».

Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».

Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

***

Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.

Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;

***

Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.

Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)».

Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;

***

Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:

«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».

Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.

***

Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΣΠΦ.Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο του Άδωνη Γεωργιάδη.

Στις 15/3 τοποθετήσαμε και πυροδοτήσαμε ωρολογιακό εκρηκτικό μηχανισμό στο βιβλιοπωλείο του Άδωνη Γεωργιάδη στην Λ.Κηφισίας 263.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι μια γνωστή σε όλους γραφική , κορεσμένη και ταυτόχρονα γελοία πολιτική φιγούρα που ανά τα χρόνια κινείται στο (ακρό)-δεξιό φάσμα ανάλογα με τα συμφέροντα του. Ο νυν βουλευτής της ΝΔ δεν χάνει καμία ευκαιρία να προπαγανδίσει τις νεοφιλελεύθερες ιδέες του είτε βρίσκεται στα πολιτικά έδρανα, είτε σε κάποια εκπομπή,αφού είναι εθισμένος στην τηλεόραση ως τηλεπερσόνα .Όταν δεν πουλάει τις εθνικιστικές αερολογίες του (όπως τα βιβλία του πατέρα Πλεύρη), κάνει "δωράκια" 65 εκατομμυρίων ευρώ στις φαρμακοβιομηχανίες που εμπορεύονται την ζωή των ανθρώπων. Συγκεκριμένα ο Γεωργιάδης , ως υπουργός υγείας το 2014, άλλαξε την τιμολόγηση των φαρμάκων , υπέρ των φαρμακοβιομηχανιών ευνοώντας ιδιαίτερα την εταιρία Novartis. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το όνομα της γυναίκας του φιγουράρει στην λίστα Λαγκάρντ, αποδεικνύεται ότι ο τηλεπλασιέ δεν αρκείται μόνο στις πωλήσεις βιβλίων.

 Η ρητορική του βρίσκεται πάντα σε σύγκλιση με τις ιδέες του εκάστοτε κόμματος που ανήκει και πολλές φορές περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της καταστολής των αναρχικών. Παροτρύνει και δημιουργεί έδαφος για όξυνση των κατασταλτικών μέτρων σε όλα τα πεδία , από τις διάχυτες δρομίσιες μαχητικές εξεγερσιακές συγκρούσεις μέχρι και την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση για τους έγκλειστους συντρόφους. (Επαναφορά φυλακών τύπου Γ, στέρηση αδειών κρατουμένων κλπ. )Αυτό το σκουπίδι ξέρει ότι οι αναρχικοί της πράξης είναι εχθροί του , όπως το ξέρουμε κι εμείς. Ξέρει , όπως δήλωσε και ο ίδιος , ότι φοβάται αυτούς που μάχονται με λύσσα για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, αυτούς που καταστρέφουν με σύμμαχο τους την φωτιά , όλα αυτά που πρεσβεύει. Ξέρει ότι οι αναρχικοί της πράξης δεν έκαναν ανακωχή με τη συνείδηση τους συνάπτοντας ειρήνη με τη δήθεν αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έκανε αρχικά ένα κομμάτι του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αντιθέτως , συνεχίσαμε το μονοπάτι της διαρκούς αναρχικής επανάστασης διεκδικώντας τίποτα λιγότερο από τα πάντα.Γι'αυτό άλλωστε και φοβάται.


Ένας τέτοιος λαϊκιστής δεν θα μπορούσε να λείπει από την πολιτική ατζέντα της ΝΔ. Η εθνικο-πατριωτική αφήγηση του βρίσκει τόπο σε κάποια κοινωνικά στρώματα προσφέροντας του κοινωνική αποδοχή, διατηρώντας πάντα την κοινωνική συναίνεση που χρειάζεται για να συνεχίσει να διαφημίζει τις αηδίες του. Ο συγκεκριμένος τηλεβιβλιοπώλης έχει πάρει ξεκάθαρη θέση στον κοινωνικό πόλεμο και κάνει ευδιάκριτη την παρουσία του, αφού σαν φελλός που είναι επιπλέει στην επιφάνεια.Η  ΝΔ επενδύει στην αντι-αναρχική της εκστρατεία χρησιμοποιώντας ως εμπροσθοφυλακή τον Α.Γεωργιάδη, Μ.Βορίδη, τον Ν.Δένδια και ως κρυφή εφεδρεία τον Χ.Αθανασίου. Τα ονόματα αυτών των "σταυροφόρων" της αντ-επανάστασης  είναι στην λίστα του νέου αντάρτικου πόλης.

Παραφράζοντας τις αντι-αναρχικές υστερίες της ΝΔ, συμφωνούμε ότι η απόσταση από την βαριοπούλα στο καλάσνικοφ, ΟΤΑΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, είναι τόση όση η απόσταση απ'την εξέγερση στην διαρκή επανάσταση. Αυτό είναι το στοίχημα κάθε αναρχικής αντάρτικης ομάδας: το πέρασμα απ'την εξεγερτική βία στην οργανωμένη αναρχική ένοπλη δράση ενάντια στους τυράννους της ζωής μας.Ένα πέρασμα που ακονίζει την  την επικινδυνότητα  των αναρχικών επιθέσεων,πολλαπλασιάζοντας την επιθετικότητα και την ορμή τους.

Οι πρόσφατες αναρχικές επιθέσεις και οι ενέργειες της FAI και της ΣΠΦ είναι κομμάτι της υπόγειας παρατεταμένης μάχης ενάντια στον κόσμο της εξουσίας...Κι αν η σιωπή της πλειοψηφίας της μάζας θυμίζει κοινωνικό νεκροταφείο, εμείς γνωρίζουμε ότι ο δρόμος για την αναρχία ανοίγει συνεχίζοντας και όχι σταματώντας τις εχθροπραξίες με την εξουσία. Γιατί όταν λέμε αναρχία δεν είναι απλά μια λέξη, είναι ένας τρόπος ζωής.Οργανωνόμαστε, σχεδιάζουμε και επιτεθόμαστε γεμίζοντας τις ώρες της ημέρας με μια αέναη επικίνδυνη αναρχική δραστηριότητα που δεν ηρεμεί ποτέ.Έτσι ο νεκρός χρόνος γίνεται σύμμαχος στις αντάρτικες συνωμοσίες μας.Γιατί την ζωή θα την ζήσουμε τολμώντας και όχι προσκυνώντας τους δυνάστες μας.

Κάθε επίθεση είναι μια υπόσχεση στον εαυτό μας ότι "όλα συνεχίζονται" και ένα σινιάλο σε όλους τους φυλακισμένους συντρόφους ότι "τίποτα δεν τελείωσε".Στις 24 Μαρτίου δικάζονται στην Χιλή τρεις σύντροφοι: Nataly Casanova, Juan Flores  και ο  Enrique Guzman, κατηγορούμενοι για τις επιθέσεις της ΣΠΦ Χιλής και άλλων ομάδων. Η σκέψη και η καρδιά μας είναι δίπλα τους γνωρίζοντας πως ανήκουμε στην ίδια γενιά, μακριά από σύνορα, έθνη και θρησκείες, με μόνη μας πατρίδα τον ανικανοποίητο αίσθημα της ελευθερίας και την εξέγερση που δεν τελειώνει ποτέ...

ΥΓ:Θα επανέλθουμε σύντομα...ΜΠΟΥΜπούκο εις το επανιδείν.....

Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς-FAI/IRF

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Δεν είναι ανέκδοτο


Καλά θα ήταν αφού θα έβγαζε και λίγο γέλιο, αλλά δεν είναι. Είναι η χώρα των Μενουμευρώπηδων που εορτάζει τα 196 χρόνια από τον ξεσηκωμό ενάντια στους Οθωμανούς Τούρκους.
Την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα εορτάζει και όχι την ημέρα απόκτησης της ανεξαρτησίας της.
Λογικό, αφού η θύμηση αυτή θα ήταν λιγάκι τραυματική για τον αιώνια αγνό και αθώο ήρωα, τον ατρόμητο Νεοέλληνα.

Αρκεί να θυμηθεί κανείς τον χάρτη της «ελεύθερης» Ελλάδας που είχα κολλήσει σε ένα παλαιότερο κείμενό μου, την Άνοιξη του 1827 λίγες ημέρες πριν από την ναυμαχία στο Ναυαρίνο, για να καταλάβει πως το κράτος αυτό χαρίστηκε από τους ξένους, δημιουργήθηκε και πορεύτηκε μέσα στους επόμενους δύο αιώνες ως προτεκτοράτο τους και σαν τέτοιο εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και σήμερα.



Σχεδόν 200 χρόνια μετά, αντιπροσωπεύει από μόνο του έναν ξεχωριστό κόσμο παραισθησιών και παραδοξοτήτων.

Κράτος Μενουμευρώπηδων, φανατικών τάχα μου πιστών των «ευρωπαϊκών» αξιών και τυφλών ακόλουθων των «εκσυγχρονιστικών» εντολών των δανειστών.

Κράτος οπερέτα.

Ευρωπαίοι και Οθωμανοί Τούρκοι ταυτόχρονα.

Φουστανελοφόροι Μακεδονομάχοι και Τουρκοφάγοι καπεταναίοι από το ένα τους μάγουλο, Νενέκοι και σιχαμένοι Γερμανοτσολιάδες από το άλλο.

Προοδευτικοί εκσυγχρονιστές από την μια και προγονόπληκτοι ψευτοθρησκόληπτοι τζιχαντιστές της Ορθοδοξίας από την άλλη.

Μιλάνε για αλλαγές νοοτροπίας και μεταρρυθμίσεις ενώ την ίδια στιγμή μισθοδοτούν το παπαδαριό και αναγνωρίζουν τα χρυσόβουλα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και τα φιρμάνια των Οθωμανών Σουλτάνων μέσω των οποίων η εκκλησία εδώ και χρόνια ληστεύει την δημόσια περιούσια.

Και φυσικά, αθωώνεται πάντα από την ξεπουλημένη και δοτή δικαιοσύνη.

Τελευταίο παράδειγμα το Βατοπέδι.

Μπήκαν όλοι οι εμπλεκόμενοι μέσα στην κολυμβήθρα της Ελληνικής δικαιοσύνης και ξεπλύθηκαν όλα τους τα ανομήματα.

ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ.

Διαβάζεται κι ανάποδα. Άμα λάχει φοριέται και σαν κόσμημα στον λαιμό των αμετανόητων ραγιάδων.

Στη σειρά στέκονται οι εμπλεκόμενοι στην προδοσία και στο ξεπούλημα της χώρας μέσω των μνημονίων της υποταγής και των PSI.

Θα ξεπλυθούνε όλοι.
Από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη και από τον «κυρίαρχο» λαό.


Καμία αμφιβολία πιά για αυτό.

Τα μεγαλεία, βέβαια, της ευλογημένης χώρας δεν σταματούν στους ξενόδουλους πολιτικούς, στους λοβοτομημένους πολίτες και στους κάθε λογής Ρασπουτάδες που πουλάνε ευχέλαια και φυλαχτά στο πόπολο.

Στο μνημονιακό βασίλειο της εκσυγχρονιστικής Ευρώπης λειτουργεί –επισήμως και με την βούλα του Ελληνικού κράτους– και ο νόμος της Σαρία που αφορά τους Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες που κατοικούν στην Θράκη.

Ένα θλιβερό καφενείο.


Φαντάζομαι με τρόμο την σκιά του σκοταδισμού που θα καλύψει την χώρα μόλις εγκαταλείψουμε τον μάταιο τούτο κόσμο της Ευρωζώνης.

Κάτι που δεν θα αργήσει και πολύ να συμβεί «σύντροφοι».

Ακόμα κι εσείς οι φανατικοί Μενουμευρώπηδες το βλέπετε πια κι ας μην τολμάτε να το παραδεχτείτε ούτε στον τόσο πολύτιμο για εσάς ευατούλη σας.

Το λαδάκι στο ευρωπαϊκό καντήλι τελειώνει.

Κι αυτό που θα μπορούσε να ήταν μια μεγάλη ευκαιρία ανασυγκρότησης για την πατρίδα, θα γίνει ο χειρότερος τάφος εξαιτίας της εγωπάθειας, της ξετσιπωσιάς, και της απύθμενης ανοησίας και κακομοιριάς που επιδείξατε τα τελευταία 45 χρόνια που σας βλέπω.

Αν στα αλήθεια πιστεύατε έστω και μια λέξη από όσα λέγατε και λέτε για τον εκσυγχρονισμό των δομών της Ελληνικής κοινωνίας, θα είχατε καταφέρει να αλλάξετε έστω κι ένα πράγμα προς το καλύτερα τα εφτά χρόνια που ακολούθησαν την χρεοκοπία.

Δεν κάνατε τίποτα, απολύτως τίποτα.

Η προδομένη πατρίδα που εσείς σταυρώσατε, ήρθε η ώρα να σας εκδικηθεί.

Πάνω σας θα πέσει και θα σας πλακώσει.

Τους ενόχους και τους αθώους· όποιοι, εξαιρουμένων των παιδιών, κι αν είναι αυτοί.

Τα διακόσια χρόνια από το 1821 θα γιορταστούν μίζερα σαν σε μνημόσυνο.

Τα διακόσια χρόνια από την πραγματική ημέρα της ανεξαρτησίας πολύ πιθανά να μην μπορέσουν να εορταστούν με τον πατροπαράδοτο τρόπο.

Δεν είναι ανέκδοτο. Κανείς δεν γελά.

Ούτε παραμύθι όμως είναι, όπως πολλοί νομίζουνε.

Δεν υπάρχουν δράκοι, δεν υπάρχουν μαγεμένα κάστρα, δεν υπάρχουν πρίγκηπες και πριγκίπισσες.

Και στο τέλος, δεν ζει κανείς καλά, άσε που είναι πια κι εντελώς αδιάφορο για το αν θα υπάρχει και κάποιος που θα ζει καλύτερα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Το καλοκαίρι – μετά από δύο χρόνια – πάλι Ελλάδα, στην Νάξο. Κάτι σαν crash test. Φως εναντίον της θλιβερής πραγματικότητας. Τα όσα φρικιαστικά έγιναν με τις χελώνες δεν βαρύνουν τους κατοίκους του τόπου. Εκτός αν γνωρίζουν εκείνους που το έκαναν ή που θα μπορούσαν να το κάνουν και τους καλύπτουν. Τους δολοφόνους αυτούς δεν θα τους βρει το Λιμενικό. Θα τους βρουν οι κάτοικοι που αγαπούν και πονούν την γη τους και τα πλάσματα που την ομορφαίνουν.

(Αγαπητέ Ηλία, κάτι ήξερε ο τόσο συκοφαντημένος Διονύσιος Σολωμός όταν έγραφε την φράση «Το έθνος πρέπει να ταυτίσει το εθνικόν με το αληθές». Διακόσια χρόνια μετά, οι Έλληνες πορεύονται ακόμα με ψέματα και εθνικούς μύθους. Ηλία, πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία να είναι μια χώρα προτεκτοράτο, οι κάτοικοί της να είναι προσκυνημένοι και να έχουν παραδώσει μόνοι τους την χώρα τους, και από την άλλη να κάνουν φιέστες για να τιμήσουν αυτούς που αγωνίστηκαν για να την ελευθερώσουν. Αλλά τα βαρέθηκα όλα αυτά -που δεν αλλάζουν με τίποτα-, οπότε να σου πω για την Νάξο. Ηλία, θα σου γράψω όλα τα καλά μέρη, όλες τις καλές παραλίες, όλα τα καλά φαγάδικα -και ό,τι άλλο καλό υπάρχει στην Νάξο πέρα από την πασίγνωστη πορτοκαλόπιτα στο καφενείο της Χριστίνας στο Χαλκί- αλλά θα σου τα γράψω προσωπικά, για να μην πλακώσουν όλοι.

Εσύ θα έρθεις στην Ελλάδα τον Αύγουστο, όπου γίνεται παντού -και στην Νάξο- χαμός, αλλά θα φροντίσω εγώ να σου πω τα μέρη που δεν γίνεται χαμός. Εγώ θα πάω στην Νάξο στο τέλος Απριλίου για να τρέξω στο Naxos Trail Race. Κι όταν θα βρεθούμε από κοντά, να σου πω πώς ήταν η Νάξος πριν από 30 σχεδόν χρόνια, που πήγα για πρώτη φορά. Καλά, απίστευτη. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos