Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΟΤΑΝ Ο GEORGE SOROS ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ''ΕΚΘΕΣΕΙΣ'' ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ



ΠΟΙΟΙ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ''ΤΟΙΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ'' ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ;

Για μας το θέμα που θίγουμε παρακάτω δεν είναι προσωπικό, ούτε φυσικά σκανδαλοθηρικό αλλά βαθύτατα πολιτικό που αποκαλύπτει απαράδεκτες μεθοδεύσεις και πρακτικές.

Μάρτιος 2015: ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, δημοσιογράφος στην Αυγή τότε και μέλος της στενής επικοινωνιακής ομάδας του Α. Τσίπρα, λαμβάνει ένα mail από το Γιάννη Καρρά, καθηγητή πανεπιστημίου και συνεργάτη στο ίδρυμα Open Society που ανήκει στον Τζορτζ Σόρος. Θέμα: η συγγραφή μιας έκθεσης για τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Το mail γράφει:

«Θα το κάνουμε μαζί και θα μοιράσουμε την αμοιβή 50-50, αλλά πρέπει να μου πεις πώς να χειριστώ το φορολογικό κομμάτι. Αν έχω καταλάβει καλά, θέλεις το συμβόλαιο να είναι μόνο στο όνομά μου, σωστά; Θέλεις όμως το όνομά σου να εμφανίζεται στην έκθεση ή όχι; Απάντησέ μου σε όλα αυτά…Γενικά μην πεις ότι το κάνεις για λογαριασμό του Open Society. Κάτι τέτοιο θα έκλεινε πόρτες. Υπάρχει μεγάλη δυσπιστία για το ίδρυμα στην Ελλάδα, κυρίως εξαιτίας της δράσης του σε ό,τι αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβία».

Το κείμενο συνεχίζει με οδηγίες σχετικά με την έκθεση, ενώ έχει αναφορές σε δημοσιογράφους, ΜΜΕ, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκούς,think τank, κόμματα, εκκλησιαστικούς παράγοντες, στρατιωτικούς κ.α.

Το mail αποτελεί μέρος δεκάδων χιλιάδων ευαίσθητων εγγράφων που έφερε στην επιφάνεια μία αμερικανική ομάδα χάκερ ακτιβιστών που ονομάζονται DCLeaks. Ο ίδιος ο Ματθαίος Τσιμιτσάκης δεν αρνείται το γεγονός και το δικαιολογεί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το απόσπασμα για τα ελληνικά ΜΜΕ.

«Media: Εδώ είναι το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών (πρέπει να σκεφτούμε πώς να χωρίσουμε τη δουλειά). Πρέπει να δώσουμε ένα “ποιος είναι ποιος” με πληροφορίες για τουλάχιστον 6 εφημερίδες, 10 οπτικοακουστικά μέσα (τηλεόραση και ραδιόφωνο) και 6 διαδικτυακές σελίδες. …Ακολουθούν κάποιες προτάσεις για εφημερίδες: “Καθημερινή”, “Αυγή”, “Τα Νέα”, “Βήμα”, “Εφημερίδα Συντακτών”, “Ελευθεροτυπία”, “Πρώτο Θέμα”, “Ριζοσπάστης” (;) …Όσον αφορά την τηλεόραση, μπορούμε απλά να κάνουμε τα βασικά κανάλια. Τι λες για αριστερά blogs; Και για εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς; Νομίζω ότι πρέπει να καλύψουμε την Αριστερά στα FM. ΣΚΑΪ. Τι άλλο; Κάτι από τους εθνικιστές ή την Ακροδεξιά; Η επιλογή μου θα ήταν το “Άρδην” (ήδη το κοιτάζω), που τουλάχιστον επιδιώκει να είναι σοβαρό. Το “Patria” είναι ακόμα πιο ανούσιο. Θα ασχοληθώ με τις θρησκευτικές ιστοσελίδες στο θρησκευτικό και πολιτιστικό παράρτημα.»

Την ίδια στιγμή που στην Ουκρανία προχωρούσε ένα ναζιστικό πραξικόπημα ΝΑΤΟικής έμπνευσης, με 70.000 νεκρούς και 1, 5 εκατομμύρια πρόσφυγές, με σφαγές (ακόμη και Ελλήνων), με στρατόπεδα συγκέντρωσης, ομαδικές εκτελέσεις και αποκεφαλισμούς, στην Ελλάδα, το Open Society, χρηματοδοτούσε τη προσπάθεια αποσιώπησης της φασιστικής φρίκης. Μιας φρίκης που ακόμη συνεχίζεται. Όπως συνεχίζεται και το «Τοίχος της Σιωπής» που χτίστηκε τότε. Με αυτουργούς και συνυπεύθυνους.

Υ.Γ: Εντύπωση προκαλεί η μέχρι τώρα σιωπή από την πλευρά του Μαξίμου και του ΣΥΡΙΖΑ για τις καταγγελίες που τους συνδέουν με το Ματθαίο Τσιμιτάκη. Δεν θα υπάρξει τελικά τοποθέτηση;

πηγή:Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ  / ισκρα

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Συνεχίζονται οι επιθέσεις κατά προσφύγων από Κράτος και παρακράτος...





Εμπρηστική επίθεση έγινε σήμερα τα ξημερώματα σε ελεύθερο χώρο φιλοξενίας προσφύγων στα Εξάρχεια. Δυο άτομα έριξαν βενζίνη και γκαζάκια στον ισόγειο χώρο της κατάληψης με αποτέλεσμα να προκληθεί φωτιά  και να κινδυνεύσουν άμεσα άνθρωποι που εκείνη την ώρα κοιμόταν... Η φωτιά σβήστηκε άμεσα και κανείς πρόσφυγας δεν έπαθε το παραμικρό. Η επίθεση σε ελεύθερο χώρο φιλοξενίας προσφύγων όπως η κατάληψη της Νοταρά είναι συνέχεια των επιθέσεων που έγιναν σε ανάλογους χώρους φιλοξενίας προσφύγων πριν λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη όπου ο πολιτικός "σχεδιασμός" του σύριζα  οργάνωσε ακροδεξιό πογκρόμ συλλαμβάνοντας πρόσφυγες και αλληλέγγυους ενώ ισοπέδωσε   στην κυριολεξία χώρους φιλοξενίας(κατάληψη Ορφανοτροφείο) . Τη συνέχεια των κρατικών επιθέσεων κατά των προσφύγων και των χώρων τους ανέλαβε το παρακρατικό κομμάτι χτυπώντας  με δολοφονικό τρόπο

ΥΓ Αντιδράσεων: Μέχρι στιγμής δεν έχει ταυτοποιηθεί κανένας "αποτροπιασμός" της συμμορίας του συριζα με τη συγκεκριμένη ενέργεια , ενώ και η "οικογένεια" της ΝΔ δεν ζήτησε την ενεργοποίηση του δόγματος "Νόμος και Τάξη" για τη σύλληψη των δραστών ενώ   η ίδια "ησυχία" προβάλεται και  στα διεφθαρμένα ΜΜΕ  !!!


περισσοτερα εδώ

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Επίθεση Μπαρμπαρούση με θύμα αστυνομικό – Τάγμα εφόδου με λοστούς και σιδερογροθιές για… προσωπική χρήση



Αναδημοσιεύουμε ειδήσεις από τα ειδησεογραφικά σάιτ news247 και agrioniopress για την επίθεση του υπόδικου βουλευτή της Χρυσής Αυγής Μπαρμπαρούση σε αστυνομικό σε καφενείο στις Φυτείες Ξηρόμερου Αγρινίου.

Για μία προσπέραση ο Μπαρμπαρούσης και το σόι του έστειλαν στο νοσοκομείο τον αστυνομικό (του Θοδωρή Παναγιωτίδη, 22/8/2016)

Ο Μπαρμπαρούσης, ο πατέρας του και η “πέτρα” του σκανδάλου, ο 26χρονος ξάδερφός του πήγαν σήμερα και ξυλοφόρτωσαν τον αστυνομικό, γιατί τόλμησε να του κάνει παρατήρηση για επικίνδυνη οδήγηση.



Αναζητείται από την Αστυνομία ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Κώστας Μπαρμπαρούσης, ο 61χρονος πατέρας του, ο 26χρονος ξάδερφός του και δύο άγνωστοι συνεργοί τους, σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε δικογραφία για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και για παράβαση του Νόμου περί όπλων.



Οι δράστες επιτέθηκαν στις δύο το μεσημέρι σε βάρος ενός 26χρονου αστυνομικού, του αδελφού του και ενός ακόμη θαμώνα σε καφενείο στις Φυτείες Ξηρόμερου Αγρινίου και χρειάστηκε να μεταφερθούν στο Νοσοκομείο Αγρινίου, όπου νοσηλεύονται με τραύματα στο πρόσωπο και το κεφάλι από σιδηρολοστούς και σιδηρογροθιές!

Όλα ξεκίνησαν στις τρεις τα ξημερώματα επί της Επαρχιακής Οδού Κατούνας- Ξηρομερίου, όταν ο 26χρονος ξάδερφος του βουλευτή της Χρυσής Αυγής πραγματοποίησε αντικανονική προσπέραση με το αυτοκίνητό του στον αστυνομικό, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει μεταξύ τους φραστικό επεισόδιο.

Σήμερα και λίγο μετά τη μία το μεσημέρι, ο βουλευτής, μαζί με τον ξάδερφό του, τον πατέρα του και δύο αγνώστους μέχρι στιγμής συνεργούς τους, μετέβησαν με δύο αυτοκίνητα στο καφενείο του χωριού Φυτείες Ξηρόμερου Αγρινίου, όπου έπινε στην αυλή του καφενείου τον καφέ του ο νεαρός αστυνομικός, όντας εκτός Υπηρεσίας, καθώς εκεί είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του και πραγματοποιούσε τις διακοπές του εκεί, μαζί με άλλα τέσσερα άτομα.

Οι πέντε δράστες κρατώντας σιδηρολοστούς και φορώντας σιδηρογροθιές επιτέθηκαν στους θαμώνες και τραυμάτισαν με συνεχή χτυπήματα τον νεαρό αστυνομικό και έναν ακόμη θαμώνα, ενώ στη συνέχεια επιβιβάστηκαν και πάλι στα δύο οχήματά τους και τράπηκαν σε φυγή με αυτά.

Από εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούνται αναζητήσεις για τον εντοπισμό και τη σύλληψή τους στα πλαίσια του αυτοφώρου, από την αυτεπάγγελτη δίωξη που τους ασκήθηκε. Ο μόνος που γλιτώνει το αυτόφωρο είναι ο βουλευτής για τον οποίο θα ακολουθηθεί η γνωστή διαδικασία άρσης της βουλευτικής του ασυλίας μέσω της Βουλής. Για τους υπόλοιπους που έχουν διαφύγει, οι αναζητήσεις συνεχίζονται στην γύρω περιοχή.

—————————–

Καταγγελίες για σοβαρό επεισόδιο στις Φυτείες με τραυματία αστυνομικο και πρωταγωνιστή τον Κ. Μπαρμπαρούση

Αναστάτωση επικράτησε στις Φυτείες του δήμου Ξηρομέρου πριν από λίγη ώρα, όταν σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του agriniopress.gr σημειώθηκε σοβαρό επεισόδιο σε καφενείο, μεταξύ ενός νεαρού θαμώνα και μιας παρέας 4-5 ατόμων, μεταξύ των οποίων ήταν και ο χρυσαυγίτης βουλευτής Κώστας Μπαρμπαρούσης.

Οι αρχικές πληροφορίες είναι συγκεχυμένες για το περιστατικό, αλλά λέγεται πως η παρέα του βουλευτή, που συνοδεύονταν από συγγενικά του πρόσωπα, είχε προηγούμενα προσωπικής φύσης με τον θαμώνα, με αποτέλεσμα να του επιτεθούν και να τον χτυπήσουν.
Στο επεισόδιο ενεπλάκησαν και άλλοι θαμώνες και οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως έχουν τραυματιστεί ελαφρά δυο άτομα ένα εκ των οποίων φέρεται να είναι νεαρός αστυνομικός που υπηρετεί στην Αθήνα και βρίσκονταν στο χωριό του με άδεια.

Σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες, ο βουλευτής μαζί με μια ομάδα 5-6 ατόμων από το χωριό της Μπαμπίνης, που οι περισσότεροι είναι συγγενείς του και ο ένας είναι ο πατέρας του, έφτασαν στις Φυτείες με δυο οχήματα και αφού κατέβηκαν κάτω, επιτέθηκαν με λοστούς και άλλα αντικείμενα στον νεαρό αστυνομικό. Παρενέβησαν άλλοι θαμώνες με αποτέλεσμα να ακολουθήσει σύρραξη, μέχρι να επέμβουν οι ψυχραιμότεροι.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες που μίλησαν στο agriniopress.gr ο Κ. Μπαρμπαρούσης έβριζε και απειλούσε κατά την ώρα της αποχώρησης του από το σημείο του επεισοδίου στο καφενείο, που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού των Φυτειών. Η αιτία του επεισοδίου είναι μάλλον προσωπικές διαφορές που είχαν συγγενείς του βουλευτή με το θύμα της επίθεσης, που έχει χτυπήσει στο κεφάλι και αναμένεται να μεταφερθεί στο νοσοκομείο του Αγρινίου.

Επί τόπου βρίσκονται αστυνομικές δυνάμεις με επικεφαλής τον διοικητή του Α.Τ. της Κατούνας.

—————————–

Το ελληνικό λιμενικό πυροβoλούσε σκάφη προσφύγων, αποκαλύπτουν έγγραφα της Frontex


Σειρά περιστατικών στα οποία το ελληνικό λιμενικό άνοιξε πυρ εναντίον σκαφών άοπλων προσφύγων που επιχειρούσαν να εισέλθουν παράτυπα στα ελληνικά χωρικά ύδατα φέρνει στο φως το Intercept επικαλούμενο διαβαθμισμένα έγγραφα της Frontex.

Σε ένα μόνο συμβάν, από το 2014 στη Χίο, λιμενικός φέρεται να άδειασε 30 σφαίρες ενώ ξαναγέμισε το όπλο του για να συνεχίσει, με αποτέλεσμα να πετύχει την 19χρονη τότε Rawan από τη Συρία και δυο ακόμη άτομα αλλά και να ανοίξει 16 τρύπες στο σκάφος των προσφύγων.

Για το περιστατικό έγινε μια σύλληψη λιμενικού ο οποίος στη συνέχεια κρίθηκε αθώος από ελληνικό δικαστήριο.




Φρίκη προκαλεί η καταγγελία των τριών προσφύγων από το περιστατικό του 2014 στη Χίο ότι οι γιατροί που τους νοσήλευσαν δεν τους αφαίρεσαν τις σφαίρες από το σώμα τους – οι ίδιοι το αποδίδουν σε πιέσεις από την πλευρά του ελληνικού λιμενικού που ήθελε, όπως λένε, να κλείσει γρήγορα την υπόθεση χωρίς να γίνουν γνωστές λεπτομέρειες.

To γραφείο Τύπου και ο διευθυντής του νοσοκομείου στη Χίο δεν θέλησαν να σχολιάσουν το περιστατικό στον δημοσιογράφο του Intercept, Ζακ Κάμπελ. Μια νοηλεύτρια πάντως δήλωσε υπό καθεστώς ανωνυμίας ότι η περίπτωση της Rawan ήταν πολύ σοβαρή και κινδύνευε να μείνει παράλυτη.

Τους τραυματίες είχε επισκεφθεί τότε μέλος από το σκάφος του ελληνικού λιμενικού (Βασίλης Ελευθερίου) για να ζητήσει συγγνώμη αλλά και η ειδική ερευνήτρια του λιμενικού Δέσποινα Πυρανιάν, η οποία όπως καταγγέλλουν τους πίεσε να δηλώσουν ότι ο κυβερνήτης του σκάφους στο οποίο επέβαιναν άνοιξε πρώτος πυρ εναντίον του λιμενικού. Η Πυρανιάν απέφυγε να σχολιάσει τη συγκεκριμένη κατηγορία στο Intercept.

Όπως προκύπτει από τα έγγραφα η Frontex όχι μόνο θεωρεί τους πυροβολισμούς σαν τμήμα των «κανόνων εμπλοκής» για την ακινητοποιήση σκαφών στη θάλασσα, αλλά κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια ώστε οι συγκεκριμένες πληροφορίες να μην δημοσιευτούν.

Στο παρελθόν πρόσφυγες έχουν καταγγείλει σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, πειρατικού τύπου εφορμήσεις από μέλη ειδικών δυνάμεων του λιμενικού με μαύρες κουκούλες σε νυχτερινές αποστολές. Πάντως μέλη ανθρωπιστικών ομάδων και ΜΚΟ συνηθίζουν να λένε ότι τέτοιου είδους περιστατικά (που συνήθως αποδίδονται είτε σε πειρατικά σκάφη είτε σε μέλη ειδικών δυνάμεων) δεν έχουν καμία σχέση με το καθημερινό έργο των μελών του λιμενικού που έχουν διασώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Πολλά ήταν άλλωστε τα περιστατικά, όπου άνδρες και γυναίκες του λιμενικού χρειάστηκαν ψυχολογική στήριξη ειδικών επιστημόνων για να αντιμετωπίσουν τις φρικτές εικόνες νεκρών παιδιών και άλλων προσφύγων με τις οποίες έρχονταν σε καθημερινή επαφή για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μιλώντας στο Intercept, υπό καθεστώς ανωνυμίας, μέλη του λιμενικού κάνουν λόγο για έλλειψη των απαραίτητων μέσων αλλά και ελλειπή εκπαίδευση για την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών. «Ορισμένες φορές πυροβολούμε τους κινητήρες των σκαφών, όταν κρίνουμε ότι είναι ασφαλές να το κάνουμε» δήλωσε ένας από τους λιμενικούς ο οποίος θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι εντολές να ανοίξουν πυρ έρχονται από ανωτέρους τους, με τους οποίους βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία μέσω ασυρμάτου, ακόμη και από το κέντρο επιχειρήσεων του Πειραιά.

Πηγή

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Μηχανισμός Ελληνικής Δικαιοσύνης: Ένας στοχασμός για τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη





«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Τζορτζ Όργουελ, Η φάρμα των ζώων.

«33 και 32 μήνες φυλάκιση για τον Κώστα Σακκά και τον Μάριο Σεϊσίδη», ήταν η ετυμηγορία του δικαστηρίου μετά από 12ωρη μαραθώνια διαδικασία την Τετάρτη 17 Αυγούστου στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας.

Οι Σακκάς και Σεϊσίδης συνοδεύονταν ξανά από κουκουλοφόρους της ΟΕΜ και των ΕΚΑΜ. Κι όχι μόνο αυτό: έξω από το κτίριο, όπου θα διεξαγόταν η δίκη, ήταν παρατεταγμένα ΜΑΤ, ενώ μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν περισσότεροι από 30 ένστολοι και μη αστυνομικοί προκαλώντας φόβο, άγχος και και δυσφορία στο ακροατήριο.

Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα έχω παρακολουθήσει ένα ευρύ φάσμα δικών στις αίθουσες: δίκες δολοφόνων, ατόμων που έχουν αποπειραθεί να διαπράξουν δολοφονίες, βιαστών, σαδιστών, μαχαιροβγαλτών… Πολλές από αυτές συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με την ελληνική (ακρο)δεξιά (οι κατηγορούμενοι ήταν μέλη ή ενθουσιώδεις υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ. ή αστυνομικοί/στρατιωτικοί). Τις περισσότερες από αυτές μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε πολιτικές δίκες. I

Όταν το Νοέμβριο του 2013 οι Διονύσης Λιακόπούλος και Χρήστος Στεργιόπουλος, που έχουν αρνηθεί ότι υπήρξαν υποστηρικτές της νεοναζιστικής Χ.Α., μαχαίρωσαν βάναυσα τον Πακιστανό μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν και τον άφησαν να πεθάνει σε τρομερούς πόνους μπήκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, την περισσότερη ώρα δεν υπήρχε αστυνομική παρουσία.

Το καλοκαίρι του 2014 παρακόλούθησα τις δίκες των εμπλεκόμενων σε πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών για την υπόθεση της Μανωλάδας. Οι κατηγορούμενοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον μοχθηρό ολιγάρχη της φράουλας Νίκο Βαγγελάτο και απείλησαν τους φτωχούς και ευάλωτους μετανάστες μπροστά στην έδρα. Οι κατηγορούμενοι, που χρησιμοποιούσαν κυνηγετικό οπλο, για να «αντιμετωπίσουν» εξαντλημένους μετανάστες, απλήρωτους για 6 μήνες, περπατούσαν ελεύθερα γύρω από την αίθουσα και την άφησαν εξίσουν ελεύθεροι μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας.

Στην περίπτωση του Ουαλίντ Τάλεμπ, του μετρημένου Αιγύπτιου εργάτη από τη Σαλαμίνα, ο οποίος βασανίστηκε, βιάστηκε και δέθηκε σε ένα δέντρο, ένα κουαρτέτο σαδιστών συγκεντρώθηκαν γύρω από τον φούρναρη Γιώργο Σγούρδα. Στη διάρκεια της δίκης περπατούσαν ελεύθερα στην αίθουσα και μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας οι περισσότεροι και έξω από αυτή. Κανένα μέτρο ασφάλειας, καθόλου μαύρες κουκούλες, κανένα όπλο για άντρες, οι οποίοι επί 18 ώρες βασάνιζαν έναν άκακο μετανάστη.

Το ίδιο συνέβη και με την υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας από τους Αυτόνομους Εθνικιστές, μια σκληρή συμμορία ακροδεξιών νεοναζί αστικών “wannabe” ανταρτών. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2015 δικάστηκαν για την υπόθεση της Πανόρμου, όταν τον Ιανουάριο του 2010 η παραπάνω συμμορία επιτέθηκε σε αντιφασιστική συγκέντρωση. Οι κατηγορούμενοι γελούσαν στην αίθουσα στη διάρκεια των καταθέσεων των μαρτύρων. Δεν επιβλήθηκαν περιορισμοί στους νεοναζί υποστηρικτές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρόεδρο της έδρας να δηλώνει ότι η δίκη είναι «ασήμαντη και ας τελειώνουμε μ’ αυτή στα γρήγορα».

Επίσης, στη διάρκεια της δίκης των μαχαιροβγαλτών Βασίλη Σιατούνη και Αθανάσιου Στράτου για την επίθεση στο αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια, που διεξάχθηκε το 2014 σε πρώτο βαθμό και, στη συνέχεια, το 2015 στο Εφετείο τα μέλη της Χ.Α. μπήκαν στην αίθουσα με ελάχιστη αστυνομική παρουσία.

Στη δίκη του βίαιου και απρόβλεπτου Κωνσταντίνου Κοντομούς, που επιτέθηκε σε Πακιστανούς μετανάστες στη Μεταμόρφωση με μολότοφ και μαχαίρι περισσότερες από μία φορά, δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι περιορισμοί μέσα κι έξω από το δικαστήριο. Στη διάρκεια του Εφετείου το προηγούμενο φθινόπωρο άρχισε να ουρλιάζει προς τους δικαστές: «Ξέρετε πώς νιώθω, να είμαι αθώος και φυλακισμένος;» Κανένας αστυνομικός δεν επενέβη.

Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική, είναι η αμφιλεγόμενη δίκη της Χ.Α. Επικίνδυνοι κατηγορούμενοι, που σκότωναν, μαχαίρωναν, ξυλοκοπούσαν και βασάνιζαν επί χρόνια, περπατούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Η δίκη τους είναι σε εξέλιξη. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα μέτρα ασφάλειας για τους περισσότρους από τους 69 επιθετικούς νεοναζί κατηγορούμενους.

Το ίδιο ισχύει για μέλη των αστυνομικών δυνάμεων ή του στρατού στις δικαστικές αίθουσες. Από τις πολλές δίκες, όπου έχω παρευρεθεί, θυμάμαι ιδιαίτερα την αιμοδιψή αστυνομική μονάδα, που το Μάη του 2008 δολοφόνησε βίαια τον Νίκο Σακελλίων. Αρχικά κηρύχτηκαν αθώοι κι έπειτα κλήθηκαν ως μάρτυρες στη δίκη εναντίον των αυτοπτών της βάναυσης δολοφονίας. Έμοιαζαν ευχαριστημένοι, με διάθεση για εκδίκηση. Είδα βία, σαδισμό και ακραία βαναυσότητα βγαίνοντας από την αίθουσα της Ευελπίδων εκείνη τη μέρα.

Όταν κοίταζα στα μάτια τους περισσότερους από αυτούς τους κατηγορούμενους, έβλεπα τον τρόμο, τη βαναυσότητα και το κακό. Ψυχρότητα, απέχθεια και τάση για εμετό με διαπερνούσαν, όταν τους αντίκριζα. Ταπείνωσαν, βίασαν, μαχαίρωσαν, πυροβόλησαν και σκότωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αστυνομία και η έδρα δεν επέβαλαν κάποιο ιδιαίτερο περιορισμό ασφάλειας γι’ αυτούς, παρότι αποτελούσαν ένα και μόνο πράγμα, κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Ας τους χαρακτηρίσουμε με το πιο αναγνωρίσιμο σχόλιο των ημερών: ήταν τρομοκράτες.

Κι έπειτα παρακολούθησα τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη.

2 νέοι άντρες ντυμένοι με ανοιχτόχρωμες μπλε μπλούζες μπήκαν στην αίθουσα δεμένοι με χειροπέδες και περικυκλωμένοι από άντρες με μαύρες κουκούλες και βαρύ οπλισμό. Οι Σακκάς και Σεϊσίδης είχαν ήρεμη έκφραση στα πρόσωπά τους. Έδειχναν ώριμοι, με αυτεπίγνωση και άφοβοι. Φίλοι, μητέρες, συντρόφισσες συγκεντρώθηκαν γύρω τους αναμένοντας με πόνο και άγχος την ετυμηγορία.

Οι κατηγορίες για τις πράξεις των Σακκά και Σεϊσίδη, για τις οποίες ανέλαβαν πλήρως την ευθύνη, δεν είχαν καθόλου να κάνουν με δολοφονίες, βάναυσους βιασμούς ή εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, που αφορούν στις περισσότερες δίκες, τις οποίες έχω παρακολουθήσει.

Ωστόσο, στο τέλος της μέρας, οι Σακκάς και Σεϊσίδης ήταν αναγκασμένοι να μεταφερθούν στις φυλακές περικυκλωμένοι από ισχυρή αστυνομική παρουσία- ο τρόμος των αντρών στα μαύρα τους στέρησε την ελευθερία τους. Η δίκη μας άφησε την αίσθηση ότι δικάστηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. «Γι’ αυτό και όλο αυτό το χολιγουντιανό θέατρο», όπως το έθεσε ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης.

Μετά τη δίκη της προηγούμενης Τετάρτης, μπορούμε αναμφίβολα να συμπεράνουμε: «Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι ίσοι ενώπιον του ελληνικού δικαστικού συστήματος, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».


Κείμενο-φωτογραφία: Katja Lihtenvalner / hit and run

Μετάφραση-απόδοση: Γιάννης Κοντός

Τσουρέκια



Τι ακριβώς θαυμάζουμε σε έναν ολυμπιονίκη; Το δράμα, λένε, μιας μοναχικής πορείας προς τη δόξα, που συντηρήθηκε σε πείσμα της αδιαφορίας του κράτους, από ένα άσβεστο πάθος για διάκριση. Πριν όμως και από τη διάκριση, αυτό που συναρπάζει είναι η ασυνήθιστη πειθαρχία, οι πολυετείς κόποι που ανταμείβονται. Η μοναδικότητα του ταλέντου. Όποιος τα λέει αυτά, κατά την ταπεινή μου άποψη, έχει μαύρα μεσάνυχτα.


του Κωνσταντίνου Πουλή
Μέρος του αφιερώματος: Οι Ολυμπιακοί Αγώνες... Αλλιώς


Δεν υπάρχει κανείς που να διαθέτει τη δική μου πειθαρχία. Μπορώ να στεριώσω ένα μολύβι όρθιο στη μύτη μου και μετά να κάνω δουλειές στο σπίτι χωρίς να μου πέσει. Αν θέλω να αυξήσω τον βαθμό δυσκολίας, κάνω και χούλα χουπ, με το φρεσκοξυσμένο μολύβι να ισορροπεί όρθιο στη μύτη μου, σαν τον σαολίν που ήξερε να στεριώνει μια όρθια τρίχα πάνω σε μια άλλη τρίχα. Αυτό το ταλέντο δεν μου χαρίστηκε. Το έχτισα με ατελείωτες ώρες μοναχικής προπόνησης.

Όσο ανόητη ενασχόληση και αν ακούγεται αυτή, οι ολυμπιακοί διδάσκουν ότι το περιεχόμενο μιας δραστηριότητας είναι εντελώς αδιάφορο. Είναι σαν τα ρεκόρ Γκίνες. Δεν είναι νόμιμο ερώτημα, τι σημασία έχει αν φτιάξεις τη μεγαλύτερη τσιχλόφουσκα (50,8 εκατοστά, το 2005) ή αν σπάσεις τα περισσότερα καπάκια τουαλέτας με το κεφάλι (46, ο Κέβιν Σέλλεϋ το 2008) κοκ. Το νόημα είναι το ίδιο το ρεκόρ.

Οι ολυμπιακοί είναι σαν ρεκόρ Γκίνες με ιστορία και με κάμερες. Μια εσωτερική συνεννόηση μεταξύ αυτών που πιστεύουν ότι έχει σημασία να κάνεις περιστρεφόμενες κωλοτούμπες σε διάφορες παραλλαγές: πέφτοντας στο νερό, κρατώντας κορδέλα, κρεμασμένος από μονόζυγο ή δεν ξέρω πώς αλλιώς. Για μένα που έχω την περιστασιακή περιέργεια πώς γίνεται κάποιος να αφιερώνει τη ζωή του σε κάτι τόσο ηλίθιο, το ερώτημα είναι σαν ένα πείραμα ομαδικής ψυχολογίας.

Δεν εννοώ τις γνωστές πλευρές του θέματος: Πρόκειται για μια ατελείωτη ρεμούλα - περισσότερα στο αφιέρωμα του TPP εδώ - με σοβαρές και συνεχείς ενέσεις εθνικισμού. (Παρεμπιπτόντως, δεν μπορείτε να φανταστείτε τα ρίγη που νιώθω όταν παρακρούεται ο εθνικός μας ύμνος).

Μια γκανγκστερική παρέα «αθανάτων», πριν να πεθάνουν, όπως όλοι μας, θα έχουν απολαύσει όσο πολύ λίγοι από μας, αρκεί να συντηρείται το ενδιαφέρον για τους αθλητές, όλα αυτά τα ηρωικά αγόρια και κορίτσια που ξεπλένουν τη διαφθορά με τον ιδρώτα τους. Το ερώτημα αφορά συνολικά τον φιλαθλητισμό, διότι παρόμοια μπορεί να πει κανείς για το ότι διεθνείς αστέρες, ζάπλουτοι πέρα από κάθε φαντασία, παίζουν με τόπι. Όλα αυτά που λέω δείχνουν, θα έλεγε κανείς, βαθιά άγνοια της μαζικής ψυχολογίας. Είναι ένας αφελής ελιτισμός που δεν κατανοεί γρυ από τον κόσμο μέσα στον οποίον κατοικεί. Όχι, όμως, πρόκειται για βαθιά αδιαφορία για τη μαζική ψυχολογία, που δεν είναι το ίδιο.

Θα ρωτούσε κανείς: και τι συγκινήσεις θα μπορούσαν να προσφέρουν οι ήρωές μου, σε σύγκριση με αυτούς τους ήρωες των μεταλλίων; Να  σας πω. Κατ’ αρχάς κάτι μπορούν κι αυτοί. Όταν ο Ντίκενς πήγε στην Αμερική, του έγινε υποδοχή που με σημερινά μέτρα θα θύμιζε Μάικλ Τζάκσον - συγγνώμη, δεν έκανα τον κόπο να ενημερωθώ για το ποιο μοσχάρι προκαλεί παραλήρημα ενθουσιασμού φέτος. Κι όμως, το επιχείρημά μου δεν είναι αυτό. Αν αρχίσουμε κι εμείς να μετράμε ποιος ποιητής αγαπήθηκε πιο πολύ, σαν ταυρομάχος, παίζουμε στο γήπεδο του εχθρού (Χρησιμοποιώ αθλητικές μεταφορές για να γίνομαι αγαπητός στον λαό).

Τότε τι αξίζει; Ένας στίχος που έγραψε ο ποιητής που «με τη δική του έκφανσι του ωραίου» συγκινούνται τώρα οι ερωτευμένοι. Ο ποιητής μας που δεν πήρε Νόμπελ, το έγραψε αυτό. Τι θέλω να πω; Η αγάπη για τα μετάλλια είναι αγάπη για την επιτυχία. Αυτό μόνο καταλαβαίνει και λατρεύει ο σύγχρονος άνθρωπος, αυτό φαντασιώνεται με όλες τις ηλίθιες μελό ιστορίες για τους μοναχικούς αθλητές που αναγκάστηκαν να κάνουν τραμπολίνο χωρίς επαρκή στήριξη από το κράτος.

Αν με συνάρπαζε το θέαμα, θα μπορούσα να καταπιώ τη διαφθορά, την αδικία και τον εθνικισμό. Θα γύριζα την πλάτη και στη δυστυχία του κόσμου, τους πρόσφυγες και τις παραγκουπόλεις και τα χτυπημένα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς όλοι ζούμε αποστρέφοντας  το βλέμμα από τη δυστυχία, δεν το κάνουν μόνο οι ολυμπιακοί αυτό. Μου είναι όμως ακατανόητο το περιεχόμενο.

Όσο για την αρχαία Ελλάδα, σας έχω μερικά πολύ ενδιαφέροντα νέα: η αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε ένα σύνολο από ποιητικά, πολιτικά, στρατιωτικά και θεατρικά επιτεύγματα από ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, που δεν ήταν ποτέ απλώς «αρχαίοι Έλληνες», ακριβώς όπως σήμερα δεν είμαστε απλώς «Έλληνες». Για του λόγου το αληθές, επικαλούμαι το γνωστό ποίημα της Σαπφούς για το ποδαράκι της Ανακτορίας, με τον περίφημο και σοφό στίχο που λέει «όπως την ακούει ο καθένας» (ὄττω τις ἔρραται).

 Τα μετάλλια αποτελούν το χειροπιαστό σύμβολο της δίψας για επιτυχία, που είναι το μόνο πράγμα που καταλαβαίνει ένας κόσμος χωρίς καμία απολύτως συνείδηση νοήματος. Δεν υπάρχει χειρότερο αστείο από τον ταπεινό και συνεσταλμένο ολυμπιονίκη. Ακόμη περισσότερο, από αυτόν που είχε τη μεγαλοψυχία να αποσύρει την ένσταση όταν είδε ότι όντως βγήκε δεύτερος. Οι ολυμπιακοί ενδιαφέρουν γιατί αυτοί οι άνθρωποι ενσαρκώνουν αυτό που θα ήθελε ο κάθε κακομοίρης: να νικήσει.

Η δίψα της επιτυχίας είναι βρωμερή υπόθεση. Είτε από την οπτική γωνία του ηττημένου που του τρέχουν τα σάλια στη θέα της αναγνώρισης, που δεν θα δει ούτε σε αυτή τη ζωή ούτε στην επόμενη, είτε από την οπτική γωνία του σκυλιού της αληθινής ζωής που θέλει να βρεθεί στην κορφή του κόσμου, η λύσσα για τη διάκριση είναι ηθικός υπόνομος. Κι όποιος νομίζει ότι ο Ντίκενς έγραφε για να του κάνουν υποδοχή Μάικλ Τζάκσον, φοβάμαι ότι απλώς αποδεικνύει ότι αναγνωρίζει μόνο αυτό που ήδη ξέρει.

Με αυτά κλείνω και παρακαλώ να μην αφήσετε μόνη της την τηλεόραση. Μια τηλεόραση που δεν την κοιτάζει κανείς είναι σαν μια ωραία γυναίκα που δεν αγαπήθηκε, ένα βιολί που έμεινε κρεμασμένο στον τοίχο, μια κλαίουσα έλλειψη.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Τα βλαστάρια εφοπλιστών ο καρκίνος των νησιών

Με αφορμή το τραγικό γεγονός διεμβολισμού λάντζας από ταχύπλοο και την απώλεια ανθρώπινων ζωών.

Λίγο ως πολύ το γεγονός του διεμβολισμού είναι γνωστό όπως και οι βάσιμες υπόνοιες ότι στη θέση του οδηγού του μοιραίου ταχυπλόου βρισκόταν ο γιός ή ο εγγονός του υπερήλικα που ανέλαβε την ευθύνη.

Δεν θα επιχειρήσω να το παίξω Κλουζώ και να διαλευκάνω την υπόθεση, υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που καταπιάνονται με το αντικείμενο σε επίπεδο αστυνομικού σεναρίου. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι η εγκληματική νοοτροπία του φραγγάτου που πουλάει μούρη πίσω από το τιμόνι ενός σκάφους και πρέπει όλοι μας να κάνουμε στην πάντα για να περάσει.

Στα κυκλαδονήσια, ιδιαίτερα τις λεγόμενες "Μικρές Κυκλάδες" (Κουφονήσια-Δονούσα-Σχοινούσα-Ηρακλειά), και σε αντίθεση με την ντόπια χλωρίδα/πανίδα που εξαφανίζεται, το είδος αυτό φαίνεται να ευδοκιμεί. Το θέαμα υπερμεγεθών σκαφών αναψυχής με πολυπληθές πλήρωμα, υπηρετικό προσωπικό και φύλαξη όσο πάει γίνεται και συχνότερο.

Εφοπλιστές κατα κύριο λόγο που είτε έχουν χτίσει βίλλες είτε ξεκαλοκαιριάζουν σε μόνιμη βάση, αλλά και άλλου είδους κοινωνικά παράσιτα που απολαμβάνουν την παρέα τους, συμπεριφέρονται λίγο ως πολύ σαν φεουδάρχες των νησιών.

Εγκατεστημένοι στις βίλλες ή στα σκάφη τους πηγαινοέρχονται με ελικόπτερα για δουλειές ή για την πλάκα τους, ενώ το καθεστώς που επιβάλλουν τα ταχύπλοα με τα οποία παίζουν στη θάλασσα είναι κυριολεκτικά τρομοκρατικό.

Φυσικά οι γόνοι τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, έχουν την πρωτοπορία στις μαλακίες με ταχύπλοα ξέροντας καλά ότι το όνομά τους και μόνο είναι ικανό να καλύψει ότι ζημιά κι αν προξενήσουν, ακόμα και θανάτους.

Ενδεικτικά μεταφέρω ορισμένες εικόνες για να γίνει κατανοητή η συμπεριφορά τους.

Μπαινοβγαίνουν στα λιμάνια με ταχύτητες 35-40 μιλίων/ώρα, τη στιγμή που το όριο είναι στα 5 μίλια. Στα παράπονα άλλων απαντούν με βρισιές κι απειλές.

Με ανάλογες ταχύτητες πλέουν σε απομακρυσμένες περιοχές, βραχονησίδες, απομονωμένες παραλίες κλπ όπου βρίσκουν καταφύγιο φώκιες ή γεννούν θαλάσσιες χελώνες (λιγότερες από τα νησιά του Ιονίου αλλά παρούσες κι εδώ).

Προσεγγίζουν παραλίες με κόσμο που κολυμπάει με εξίσου ιλιγγιώδεις ταχύτητες, με τη λογική "τι θέλουν όλοι αυτοί στα χωράφια μας;".

Τρομοκρατούν χειριστές κοπήλατων (βάρκες, κανώ κλπ) ότι "δεν τους βλέπουν και θα τους πατήσουν" τη στιγμή που είναι σαφές στους κανονισμούς πλεύσης ότι τα κοπήλατα σκάφη έχουν πάντα προτεραιότητα έναντι των μηχανοκίνητων.

Συνοδεύονται πάντα από ένα στρατό φασιστόμουτρων που έχει προσλάβει ο πατέρας/παππούς τους να τους φυλάνε. Οι τύποι συμπεριφέρονται πραγματικά σαν ναζί της θάλασσας, περιφέρονται με jet ski με τέρμα γκάζι γύρω από τα σκάφη των αφεντικών τους όσο κινούνται και με ένα ύφος "έχω πολύ σημαντική δουλειά να κάνω". Δε διστάζουν να απειλούν ευθέως τους πάντες, λιμενικούς, ντόπιους κλπ προκειμένου να εξασφαλίσουν προνομιακές θέσεις για να δέσουν τα σκάφη του αφεντικού τους.

Οι εξεφτελισμοί των φτωχών από αυτούς τους τσογλαναράδες είναι διαρκές φαινόμενο. Στήνουν κοπέλες να λικνίζονται προκειμένου να διαλέξουν ποιές θα καλέσουν (με αμοιβή) στο πάρτυ στο σκάφος τους, ξεφτιλίζουν μαγαζάτορες και υπαλλήλους στα μαγαζιά που επισκέπτονται και γενικά διασκεδάζουν ποδοπατώντας την αξιοπρέπεια των άλλων. Χαρακτηριστική φράση "εγώ σε πληρώνω κι όταν σου λέω να χορεύεις θα χορεύεις".

Φυσικά κανείς δε μπορεί να εξευτελίσει κάποιον αν δεν το αποδεχτεί ο δεύτερος. Οσοι κι αν είναι οι λόγοι που δε θέλει κανείς να κάνει φασαρία, όταν αφήνει τέτοια παράσιτα να τον εξεφτελίζουν έχει ακέραια την ευθύνη.

Συγκεκριμένα οι εφοπλιστές που αποτελούν, μαζί με τα βλαστάρια τους τον καρκίνο των Μικρών Κυκλάδων είναι οι Πολέμης, Παπαδημητρίου, Μαρτίνος, Πατέρας και οι καλεσμένοι τους. Πριν λίγα χρόνια για παράδειγμα, οι μπράβοι του Μαρινάκη που είχε πάει στη Σχοινούσα καλεσμένος του Παπαδημητρίου, τραμπούκισαν νησιώτη επειδή έσπασε την τρομοκρατία τους κάνοντας τους πλάκα (συγκεκριμένα ήπιε το κρασί του στην υγεία του παναθηναικού). Το περιστατικό έγινε κατα τη διάρκεια μιας "τελετής εξεφτελισμού" ενός πιανίστα που είχαν φέρει μαζί τους τα κοινωνικά αυτά παράσιτα.

Σε μια βραχονησίδα όπου έγινε πριν λίγα χρόνια ο γάμος ενός από τους γόνους του Μαρτίνου, το σκηνικό της φιέστας αφέθηκε να σαπίσει στην παραλία, ενώ παραπάνω οι φασιστοειδείς σωματοφύλακές τους είχαν χτίσει πέτρινα πολυβολεία για την περίσταση.

Οι επισκέψεις γνωστών φασιστοειδών (π.χ. Κασιδιάρη-Λαγού) με τους οποίους συντρώγουν αρκετοί από αυτούς μένουν σε στενό κύκλο, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, δεν παύουν όμως να γίνονται αντιληπτές. Αλλωστε οι ίδιοι δεν κρύβουν τη συμπάθειά τους προς το "ευγενές" είδος των ασπόνδυλων.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα παράσιτα γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι παρά παράσιτα της κοινωνίας, χωρίς καμιά αξιοπρέπεια, κι έτσι διασκεδάζουν στερώντας την αξιοπρέπεια των άλλων.

Βέβαια, να πούμε εδώ ότι δε σκύβουν όλοι το κεφάλι απέναντι στους θρασύτατους αυτούς μαντάκους (τσιμπούρια) των νησιών. Εχουν υπάρξει στο παρελθόν τόσο εξεγερτικές πράξεις όπου νησιώτες κατέβασαν με δυναμίτες τους τοίχους που έχτιζαν για να οικειοποιηθούν παραλίες, όσο και μεμονωμένες, ατομικές πράξεις αντίστασης ανθρώπων που τους έδειξαν πόσο αδύναμοι είναι μπροστά σε ένα πραγματικά αξιοπρεπές άτομο.

Δεν έχουν λείψει ευφάνταστες πράξεις αντίστασης όπου τα πολυτελή τους σκάφη που αγκυροβόλησαν σε ερημικού όρμους δέχτηκαν βροχή από σακούλες σκατά.

Ομως η πραγματικότητα, ιδιαίτερα στις συνθήκες κρίσης, χαρακτηρίζεται από όσους υποτάσσονται σ'αυτά τα τσογλάνια. Ετσι παίρνουν θάρρος και εγκληματούν.

Ας μην ξεχνούν όμως ότι σ'αυτά τα νερά δεν έχουν πλεύσει μόνο οι όμοιοί τους φεουδάρχες, Βενετσιάνοι, Οθωμανοί, Ρωμιοί προεστοί, αλλά και οι πειρατές που τους είχαν ξεκάνει. Αν μη τι άλλο, έχει ήδη αποδειχτεί και απ'αυτούς πως απέναντι σε μια εξεγερμένη αξιοπρέπεια δε μπορεί να τους προστατέψει κανένας στρατός φασιστοειδών.


πηγή